Мае навуковыя інтарэсы былі звязаны з выбарам маёй першай спецыяльнасці — «машыны і апараты лёгкай прамысловасці», а таксама з навучаннем у аспірантуры віцебскай «тэхналожкі».
Трэба адзначыць, што выбар навуковай тэмы аказаўся няўдалым. Хоць я і прысвяціў шмат часу даследаванням у сваёй галіне, вынікі мяне расчаравалі, і жадання даводзіць працу да канца ўжо не было. Мая тэма датычылася тэхнічнага забеспячэння аперацыі фальцавання ў швейнай вытворчасці — напрыклад, пры фарміраванні кішэняў кашуль, падшэвак у сумках і г. д. З цягам часу я прыйшоў да разумення, што проста змарнаваў час: шчыра кажучы, менавіта так я тады ўспрымаў сваё знаходжанне ў аспірантуры.
Аднак паступова, калі я ўсё глыбей знаёміўся з тым, чым займаліся іншыя аспіранты на маёй кафедры, а таксама даследчыкі ў іншых краінах, мая спецыяльнасць пачала прывабліваць мяне ўсё больш. Таму я час ад часу працягваў даследаванні па спецыяльнасці, але ўжо не ў межах дысертацыйнай тэмы.
Маімі настаўнікамі былі перш за ўсё мой навуковы кіраўнік Барыс Сямёнавіч Сункуеў, а таксама ментары па тэхнічных спецыяльнасцях — Гелій Мікалаевіч Федасеяў (механіка матэрыялаў, прыкладная механіка) і Аляксандр Рыгоравіч Сёмін (тэорыя механізмаў і машын).
Вядома, свой унёсак зрабілі і многія іншыя настаўнікі — яшчэ ў студэнцкі перыяд. А найбольш шчыльна мне давялося працаваць менавіта з тымі, каго я назваў.